De enkeling die je eind maart en begin april op straat tegenkwam begroette je allemaal. Nu er meer mensen buiten verkeren, vermindert dat groeten weer. Jammer.

Met een boog om elkaar heen lopen op smallere paden gaat nog wel gepaard met een glimlach of wat onhandige gebaren. Je maakt even contact zonder een woord te wisselen. Ik hou van deze krachtige, stille communicatie, die soms dieper gaat dan woorden.

Wederzijds een knikje, een knipoog of een duim omhoog heeft iets van ‘wij begrijpen elkaar’. Dat heb je niet alleen met familie en vrienden, maar ook met gelijkgestemden. Zoals met fans bij een concert.

Of aan de bar, waar je iets te langdradig aan de praat gehouden wordt door je buurman en de barkeeper die je dan begrijpend aankijkt en toeknikt ‘fijn dat je even luistert’.

Het is een soort verbondenheid, een kameraadschap, een warm gevoel van wederzijdse erkenning. De menselijke basisbehoefte.