‘Ons eten is door heel veel handen gegaan’, was een terugkerende opmerking van een 100 jarige dame voor wie wij zorg in haar laatste levensjaren mochten realiseren. Ze wilde duidelijk maken waarom je voedsel nooit weggooit. Daar ga je met respect mee om.

Als ik nu overgebleven etensresten van een bord wegveeg in de pedaalemmer, denk ik elke keer aan haar. En voel me een beetje schuldig.

Voor verkwisting bestaat de nodige aandacht vanwege de klimaatverandering en nu de corona crisis. We staan stil bij wat niet of nooit meer kan. En dat dingen gemist kunnen worden.

Wat te denken van dertig procent geproduceerde kleding die nooit gebruikt wordt?

Deze tijd voelt als een schone lei. ‘Van terug af weg starten’, is een mooie Belgische term. Het pleonasme ‘een nieuwe toekomst’ duidt de grote uitdaging om op vele fronten nieuwe invullingen te bedenken en realiseren.

Om te beginnen niets meer onnodig produceren en weggooien.