Er wordt flink gediscussieerd over de grotere aandacht voor corona patiënten op intensive care dan voor door corona getroffen ouderen in verpleeghuizen. Het immer grote verschil tussen cure en care. Het beschikbaar stellen van materialen, is daar een voorbeeld van.

Zo heb ik me er vaak over verbaasd dat voor operaties hele grote bedragen beschikbaar zijn en bij thuiskomst relatief veel lagere budgetten voor zorg en herstel. Hoe kan dit?

Een oorzaak hiervan ligt in de heroïek van cure (opereren, IC, hospitaal) en de softe kant van de care (verzorgen, thuiszorg, verpleeghuis). De chirurg staat boven in de pikorde, de verpleeghuisarts is hekkensluiter. Niet voor niets is de term ‘verpleeghuisarts’ gewijzigd in ‘specialist ouderengeneeskunde’. Deze titel maakt de functie interessanter.

Zorg is een schitterend vak. Nederland heeft een prachtig zorgsysteem. Echter, aan een holistische kijk op het functioneren van het systeem en onderlinge afstemming ontbreekt het jammergenoeg. Iedere discipline voor zich.

Zolang zorg mensenwerk blijft, zal het verschil in aandacht tussen cure en care blijven bestaan. Status blijft een gevoelige menselijke eigenschap.