40 procent van de psychiaters zegt door het complexe zorgsysteem geen persoonlijke zorg meer te kunnen bieden…

Overheden, banken, bedrijven, verzekeringsmaatschappijen, de Belastingdienst, maar ook de zorg: je bent verloren als je niet in hun systeem, algoritme en protocol past. Ze communiceren het liefst digitaal en kennen jou als nummer met m/v en geboortedatum. Als persoon ben je anoniem.

Deze (door automatisering) doorgeschoten efficiencymaatschappij past niet bij de grootste menselijke basisbehoefte:

PERSOONLIJKE ERKENNING

Dat je als persoon gezien, gehoord en gewaardeerd wordt.

Bij baby’s was het al bekend, maar onderzoek onder ouderen met dementie geeft eenzelfde beeld: zonder liefdevolle aandacht functioneert niemand. Die menselijke aandacht hebben we ook in diverse maatschappelijke contacten nodig, niet afstandelijk maar in een persoonlijk contact.

Paul Verhaeghe verwoordt in zijn recente boek ‘Houd afstand, raak me aan’ zijn vrees: ‘…, dat digitale relaties de steriele norm worden waarbij we het wezenlijke van tastbare uitwisselingen kwijt zijn’.

Is het verlies van de menselijke maat niet deels oorzaak van verharding in de maatschappij?

Waar gaan we naar toe?